20°C 
Για την Μαρία που "έφυγε"...
Δευτέρα 26 Δεκ. 2011, 08:00
Είχε μεγάλη θέληση για να ζήσει. Όπως και η μητέρα της, μεγάλη αγωνία για να την δει να αναρρώνει. Μια αγωνία που έγινε ελπίδα, όταν όλος αυτός ο απλός, ακόμη και ξένος, κόσμος, έδειξε ενδιαφέρον και διάθεση να βοηθήσει, παρόλο που οι καιροί δεν ενθαρρύνουν για να ξεφύγεις από την ατομικότητα.
Δυστυχώς, όπως είναι γνωστό, η κατάληξη ήταν τραγική: Η 23χρονη Μαρία Φιλιππάτου έφυγε χθες από την ζωή, προδομένη από την καρδιά της και τον καταπονημένο οργανισμό της. Ήταν επικίνδυνο να γίνει, και έγινε. Δεν είναι η ώρα για να αναζητήσουμε «κακούς» και υπεύθυνους. Τα ίδια τα γεγονότα όμως, αποτελούν τροφή για μερικές σκόρπιες σκέψεις και ερωτήματα.
Ερώτημα 1ο: Έχει αξία η ανθρώπινη ζωή; Σε αυτήν την περίπτωση, μάλλον καταλαβαίνεις ότι, για να μην απαντήσεις αρνητικά, θα αναλογιστείς ότι το θέμα είναι σχετικό. «Ποια ζωή ακριβώς;»
Η Μαρία αντιμετώπιζε πρόβλημα αρκετό καιρό πριν κάνει την εμφάνισή της σε τηλεοπτικούς σταθμούς και εφημερίδες. Η επιδείνωση της κατάστασής της, η οποία έφτασε στο σημείο να απαιτήσει άμεσα συγκεκριμένη θεραπεία, την οδήγησε σε ιδιωτικό νοσηλευτικό συγκρότημα της Αθήνας, το οποίο κατέχει κάτι σαν μονοπώλιο σε τέτοιου είδους επεμβάσεις. Η απάντηση που έλαβε ήταν ξεκάθαρη: Πρέπει να πληρώσει πριν την εισαγωγή, αλλιώς… δεν μπαίνει. Αλλιώς… πεθαίνει. Δεν ήξεραν τι θα γίνει, αλλά ήθελαν τα χρήματά τους, γιατί το μαγαζί δουλεύει, το business plan είναι συγκεκριμένο, η οικονομική πολιτική είναι by far η πιο αποτελεσματική. Ούτε σκέψη βέβαια να της παράσχουν από τότε μια πρώτη βοήθεια και στην συνέχεια να αναζητήσουν εγγυήσεις για τα χρήματά τους. Κατά τα άλλα βέβαια, κάποιοι με την δική τους νοοτροπία – δεν γνωρίζω για τους συγκεκριμένους - μπορεί να βγαίνουν μπροστά ως φιλάνθρωποι επειδή αγόρασαν χαρτοπετσέτες για την κουζίνα κανενός εξαθλιωμένου ιδρύματος.
Ερώτημα 2ο: Ποιο κράτος πληρώνουμε και στηρίζουμε; Η ιστορία της Μαρίας δεν έμεινε μόνο στην πατρινή επικαιρότητα. Διαδόθηκε ευρέως σε όλη την Ελλάδα, είτε μέσω διαδικτύου, είτε μέσω πανελλαδικής εμβέλειας τηλεοπτικού σταθμού. Την ίδια στιγμή, γινόταν γνωστό ότι στην Πάτρα είχε ξεκινήσει μια εκστρατεία οικονομικής ενίσχυσης, που απέδειξε για μια ακόμη φορά την ευαισθησία του «απλού» κόσμου, έστω και εν μέσω κρίσης και ανέχειας. Πιθανολογώ ότι όλοι ήλπιζαν – προσωπικά, στηριζόμενος σε άλλες υποθέσεις, ήμουν σίγουρος – ότι με κάποια πολιτική απόφαση ή δωρεά από ισχυρό πρόσωπο θα γινόταν η κίνηση – ματ, και θα καλύπτονταν τα έξοδα της θεραπείας (γιατί, είπαμε, τα business plan δεν ανατρέπονται…) που θα έδινε βάσιμες ελπίδες ανάρρωσης στην 23χρονη κοπέλα. Δυστυχώς, παρότι κατά το πρόσφατο παρελθόν είχαμε περιπτώσεις που συνέβη αυτό και επήλθε αίσιο τέλος, δεν υπήρξε καμία ενασχόληση. Παράλληλα, πληροφορίες από το οικογενειακό περιβάλλον της Μαρίας θέλουν συγκεκριμένο αρμόδιο πολιτικό πρόσωπο να αρνείται να ασχοληθεί με το θέμα για να μην εμπλακεί με το, εκτός στενης του αρμοδιότητας, ιδιωτικό θεραπευτήριο. Έτσι το αντιλαμβάνεται το κράτος. Το ίδιο κράτος που είχε φτάσει στο σημείο να μας ζητά δωρεές στην Τράπεζα της Ελλάδος για να… ενισχύσουμε. Το ίδιο κράτος που μας ζητά υπομονή και θυσίες, που όλο κοντά στην εξυγίανση είναι και όλο αποτυγχάνει.
Κλείνοντας, ενώ τα δάκρυα της οικογένειας και των φίλων της Μαρίας δεν έχουν ακόμη στεγνώσει, θα μιλήσω επί προσωπικού: Ήμασταν ξαδέρφια (δεύτερα), αλλά οι επαφές ηταν μηδενικές (λόγω συγκυριών και ρυθμών ζωής, συμβαίνει σε όλους και δεν απολογούμαι). 'Οταν πληροφορήθηκα την σοβαρότητα της κατάστασης, η συγγενική μας σχέση αποτέλεσε ένα λόγο παραπάνω για να παρακολουθήσω και προσπαθήσω να βάλω ένα λιθαράκι στην προβολή του θέματος, όπως, ακόμη περισσότερο, άλλοι συνάδελφοί μου. Την περασμένη Τρίτη είχα στον νου μου μια δεύτερη συνέντευξη, αλλά αναβλήθηκε λόγω χρόνου. Το ίδιο και την Πέμπτη, που τελικά η πρώτη συνέντευξη επαναπροβλήθηκε. Ήμουν σίγουρος ότι, λόγω αυτής της κοινωνικής ανταπόκρισης, η Μαρία, σταδιακά επανερχόμενη στην επικαιρότητα, θα έβρισκε τελικά από κάποιον ισχυρό, αλλά άνθρωπο, αυτή την κίνηση που προανέφερα. Σκόπευα να παω ο ίδιος στο σπίτι αυτή την φορά, αλλά το άφησα από εβδομάδα.
Συγγνώμη Μαρία, προς στιγμήν πίστεψα και εγώ ότι υπήρχε ακόμη χρόνος.
Καλό ταξίδι στην γειτονιά των Αγγέλων...
Υ.Γ. Δεν έγραψα στοχεύοντας, σε τόσο δύσκολες ώρες, την κοινωνική απόδοση ευθυνών. Θέλω όμως απλώς να μεταφέρω μια απαίτηση όλων μας: Στην επόμενη περίπτωση «Μαρίας», οι γραφειοκράτες πολιτικοί και οι χαρτογιακάδες προσκυνητές του ευρώ, ας αναλογιστούν:
Τα χρήματα, συν τω χρόνω, βρίσκονται. Η ανθρώπινη ζωή όταν χάνεται, δεν βρίσκεται. Σβήνει για πάντα…
