Ναρκωτικά: Εκλογή Ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο- Υπέρμαχος της πρόληψης

Πέμπτη 15 Σεπ. 2011, 17:45

             Χρειάζεται πολύ θάρρος να διακινδυνεύσει κανείς τις απόψεις του για ένα τόσο σοβαρό και ευαίσθητο θέμα και ιδιαίτερα όταν δε συνοδεύεται από επιστημονικές ιδιότητες. Θα τολμήσω όμως, διότι πιστεύω πως δικαιούμαι να το προσεγγίσω μέσα από τη δική μου οπτική, την οπτική των οδυνηρών προσωπικών μου εμπειριών, στο δύσκολο αγώνα μου να διασώσω το πολυτιμότερο δικαίωμα του ανθρώπου, την έσχατη ελευθερία του, το δικαίωμα της επιλογής της ζωής από το θάνατο μπαίνοντας στο θέμα από την κυρία είσοδο, και όχι από τους φεγγίτες που προτιμούν οι υπεύθυνοι κυβερνητικοί παράγοντες.

                       Βαθιά μου πίστη είναι λοιπόν ότι το πρόβλημα δεν είναι ούτε φαρμακολογικό, ούτε νομικό. Είναι πρόβλημα που γεννάει η ίδια η δομή της κοινωνίας μας διότι εκεί κατοικεί και ενεδρεύει η βαθύτερη αιτία της επικίνδυνης αυτής εκτροπής, που καθημερινά λαμβάνει διαστάσεις κοινωνικής επιδημίας με απρόβλεπτες συνέπειες για την ποιότητα ζωής των συνανθρώπων μας.

            Πιστεύω λοιπόν η βασική εκλογή για τον άνθρωπο είναι η εκλογή ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, και η κάθε του πράξη από την ανθρώπινη έως την πιο εγκληματική είναι στενά δεμένη με αυτή την επιλογή του. ο άνθρωπος μπορεί να έχει το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησής του ανάμεσα σε αυτά τα δύο, αλλά πρέπει να γνωρίζουμε όλοι μας ότι η ελευθερία του είναι περιορισμένη. Υπάρχουν πολλοί ευνοϊκοί και δυσμενείς παράγοντες που τον επηρεάζουν και τον κατευθύνουν όπως:

            Ο ψυχισμός του, η κατάσταση της ιδιαίτερης κοινωνίας που ζει, η οικογένειά του, το επίπεδο των γνώσεων του, οι εμπειρίες του, οι δάσκαλοι του, οι φίλοι του, τα παιδικά του βιώματα και το σπουδαιότερο ο βαθμός συνειδητοποίησης της πραγματικότητας τόσο της εσωτερικής του, όσο και της εξωτερικής.

             Έργο λοιπόν της κοινωνίας και μεγάλη της ευθύνη είναι να διευρύνει τα περιθώρια της ελευθερίας κάθε ατόμου, ενισχύοντας τις συνθήκες και τους παράγοντες που ευνοούν τη ζωή, ενάντια σε εκείνες τις συνθήκες και τους παράγοντες που οδηγούν στο θάνατο και την καταστροφή. Διότι αν ένα άτομο δεν προτιμήσει την εκλογή της ζωής και δεν ολοκληρωθεί, θα γίνει αναγκαστικά ένα καταστροφικό στοιχείο, ένα ζωντανό πτώμα.

             Επίσης πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα ενός ανθρώπου δεν είναι προκαθορισμένα για πάντα, αλλά λίγο πολύ πλαστικά και επιδέχονται διαμόρφωση και μεταβολή. Και δεν πρέπει ποτέ να μας διαφεύγει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν προδιαθέσεις και προς το καλό και προς το κακό, αλλά το βάρος της κάθε μίας από τις δυο αυτές προδιαθέσεις, διαφέρει από άτομο σε άτομο. Επομένως η πορεία μας και η εκλογή μας καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις επιδράσεις εκείνες που διαμορφώνουν και κατευθύνουν τις προδιαθέσεις μας.

          Η οικογένεια λοιπόν, είναι ο παράγοντας που ασκεί την σπουδαιότερη επίδραση διότι μέσα σε αυτήν οικοδομείται η ύπαρξή μας. Μέσα σε αυτήν το κάθε άτομο κατακτά τις απαραίτητες ψυχικές και πνευματικές του ιδιότητες που θα χρειαστούν αργότερα για να αντιμετωπίσει τις επαυξημένες ευθύνες του στο δύσκολο αγώνα της ζωής. Δυστυχώς όμως, και η ίδια η οικογένεια είναι πριν από όλα όργανο της κοινωνίας, το γεφύρι για τη μεταβίβαση εκείνων των προτύπων που θέλει μια ορισμένη κοινωνία να εμφυτεύσει στα μέλη της. Οπότε όλοι μας καταλήγουμε στο σταθερό συμπέρασμα ότι ο σπουδαιότερος παράγοντας για την ανάπτυξη του ατόμου, είναι η δομή και οι αξίες της συγκεκριμένης κοινωνίας όπου γεννιέται και ζει το κάθε άτομο.

          Δεν θα ήταν λοιπόν προτιμότερο αντί να ασχολούνται οι κοινοβουλευτικοί μας εκπρόσωποι τόσο επίμονα με την αποποινικοποίηση των ελαφρών ναρκωτικών, να ασχοληθούν να δημιουργήσουν τις κατάλληλες ανθρώπινες συνθήκες οικονομικές, κοινωνικές και ηθικοπλαστικές που να μπορεί το κάθε άτομο αξιοποιώντας τις πρωτογενείς του δυνατότητες που είναι από τη φύση τους ανθρώπινες, να βρίσκει τη χαρά της ζωής, στην πληρότητά του, στην ολοκλήρωσή του, στην κοινωνική του προσφορά και δημιουργία, στη βαθιά αίσθηση ενότητας με τους συνανθρώπους του, μα πιο πολύ στην καθημερινή βίωση των πανανθρώπινων αξιών και ιδανικών που αυτή την περίοδο διέρχονται την πιο βαθιά κρίση. Και έτσι να μην εξαναγκάζονται να πάρουν το δρόμο της φυγής διεκδικώντας διάφορα υποκατάστατα: πολυφαγία, υπερσέξ , χαρτοπαιξία, αλκοόλ, ναρκωτικά, και τολμώ να αναφέρω και τη νικοτίνη που είναι στατιστικά υπεύθυνη για το εν τρίτον των καρκίνων που πλήττουν τους συνανθρώπους μας. Διότι δεν τολμούμε να συνειδητοποιήσουμε την επικινδυνότητα της επειδή δεν διαπαιδαγωγηθήκαμε να διεκδικούμε το δικαίωμα της ζωής και της υγείας συνειδητά και υπεύθυνα, υποτιμώντας έτσι την τάση ανυπαρξίας και καταστρεπτικότητος που έχουμε όλοι μας και που εκφράζεται μέσα από τις καταστρεπτικές συνήθειες που δεν είναι τίποτα άλλο από μορφές έμμεσης αυτοκτονίας.

Πιστεύω λοιπόν  ότι το πρόβλημα αυτό με την πάροδο του χρόνου θα χειροτερεύει διότι η ίδια δομή της κοινωνίας που το παράγει, θα το αναπαραγάγει συνεχώς με τις απαράδεκτες και απάνθρωπες αξίες που φροντίζει απεγνωσμένα να συντηρεί: επιθετικότητα, ανταγωνιστικότητα, ανεργία, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, επικίνδυνη έκπτωση ηθικών αξιών και ιδανικών, και ιδιαίτερα υποβαθμισμένο επίπεδο ποιότητος ζωής μέσα στη οικογένεια και ιδιαίτερα στις σχέσεις γονέων και παιδιών, χωρίς επαφή, κατανόηση, στοργή, διάλογο, με αποτέλεσμα αυτός ο παράγοντας - ο οικογενειακός - να θεωρείται επιστημονικά ως ο πιο καθοριστικός.

Αυτές λοιπόν τις βαθύτερες ανάγκες του σημερινού ανθρώπου έχετε υποχρέωση Κύριοι κυβερνώντες να καλύψετε, μα πιο πολύ την αξονική του ανάγκη να δώσει νόημα στην ύπαρξή του, προτού μας συστήσετε να καλλιεργήσουμε φούντες θανάτου στις αυλές μας που εκφράζουν την μοναξιά, την κενότητα, τον πόνο και την αγωνία του σημερινού ανθρώπου να δώσει λίγο ανθρώπινο νόημα στην ανύπαρκτη ύπαρξη του. Ενώ θα ήταν προτιμότερο να μας συστήσετε να καλλιεργούμε όλοι μας κήπους με γαρύφαλλα και τριαντάφυλλα που εκφράζουν την ομορφιά της ζωής και επιβεβαιώνει τις βαθιές πεποιθήσεις του σύγχρονου μεγάλου φιλοσόφου και ψυχιάτρου Γιάλομ , που υποστηρίζει πώς η ζωή είναι ένα θαύμα που πρέπει όλοι μας να γευόμεθα σε όλη μας τη ζωή και που παράγεται μέσω της δημιουργίας κατάκτησης πληρότητας, και  ολοκλήρωσης του εαυτού μας και της ανιδιοτελούς κοινωνικής προσφοράς, που βοηθούν στην διατήρηση της αρμονίας και ισορροπίας του όλου. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν η κυβέρνηση αποφασίσει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα μέσω πρόληψης, που είναι και ο μοναδικός δρόμος αντιμετωπίσεως, με παράλληλη ταυτόχρονα ενημέρωση από όλους τους φορείς, ιδιαίτερα παιδείας και τοπικής αυτοδιοικήσεως, για να βοηθήσουμε τους νέους να αποκτήσουν ένα βαθύ αίσθημα ευθύνης προς το μεγαλείο της ζωής και προς το παγκόσμιο αγαθό της υγείας, και αίσθηση ταυτότητος μέσα από την αίσθηση της αυτοδυναμίας τους και της αυτοαξίας τους.

Τελειώνοντας, επειδή πιστεύω ότι η διαδικασία αναδόμησης της κοινωνίας θα είναι χρονοβόρα, θα ήταν βασική μου παράλειψη, εάν πέρα από τη συλλογική ευθύνη του καθενός υποτιμούσα την ατομική μου ευθύνη, συνιστώντας στο κάθε άτομο που διαθέτει στοιχειώδη ελευθερία, να αξιοποιήσει την ικανότητα αυτοδημιουργίας και την δύναμη έμφυτης θέλησης για τη ζωή που έχει, κατακτώντας μια ώριμη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα στην πίστη του , ότι αυτό κάτω από τις σημερινές συνθήκες είναι η μεγαλύτερη προσφορά προς το περιβάλλον του και προς την κοινωνία που ζούμε. Διότι η συνείδηση του ανθρώπου δεν είναι απλώς αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας, είναι και μία από τις ισχυρότερες δυνάμεις διαμόρφωσής της, αρκεί να επωμιστεί συνειδητά και με επίγνωση , την ευθύνη προς θετική εξέλιξη, διότι όπως λέει και ο διάσημος ψυχίατρος Φρανκ που έζησε στο Άουσβιτς και είδε την οικογένειά του ολόκληρη να χάνεται, η έσχατη ελευθερία του ανθρώπου, η ελευθερία των ελευθεριών, είναι να επωμίζεται ο ίδιος την ευθύνη της επιλογής του για τη στάση του και την συμπεριφορά του κάτω από οποιοσδήποτε συνθήκες ακόμα και μπροστά στο θάνατό του και έτσι με την κατάλληλη εκπαίδευση, προσωπική άσκηση και αυτογνωσία να απελευθερώνει το εν δυνάμει μεγαλείο της κάθε στιγμής, απολαμβάνοντας την αιωνιότητά της.

Εκφράζω ταυτόχρονα και την ντροπή μου για την πολιτισμένη ανθρωπότητα, που στην αυγή του 21ου αιώνα αδυνατεί να αντιμετωπίσει τη φοβερή μάστιγα των ναρκωτικών, διότι από ότι φαίνεται δε το επιθυμεί.