Ο Βασίλειος Μηλιώνης αρθρογραφεί "Ποιό είναι τελικά το Πατρινό Καρναβάλι;"

Δημοσιεύτηκε: 25/01/2017 - 13:05

Επιτυχώς κυρήχθηκε και φέτος η έναρξη του Πατρινού Καρναβαλιού. Κηρύχθηκε, δηλαδή, η έναρξη μιάς μακράς περιόδου με κορύφωση το τελευταίο Σαββατοκύριακο προ της καθαράς Δευτέρας. Όταν μιλούμε για το Καρναβάλι το Πατρινό, έκαστος φέρνει μιά δική του εικόνα στο μυαλό. Επειδη, λοιπόν, εστιάζουμε στην περίοδο αυτή, καλόν είναι να προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε όλες, ή έστω κάποιες (απο), τις αντιλήψεις που υπάρχουν για τον εορτασμό του Καρναβαλιού. Ειναι γνωστόν εξ’ άλλου, οτι αλήθεια ειναι η ικανότητα να προσεγγίζεις ένα πράγμα απο πολλές πλευρές.

Ένα πληθος Πατρινών παλαιάς κοπής, θα αναπολεί σίγουρα τα χρόνια τα οποία περιγράφει με ζέση· τους χορούς με τις καλόγουστες ενδυμασίες, που πολλακις είχαν και dress code, το κηνύγι του χαμένου θησαυρού και όλα όσα συνέβαλλαν στο να δημιουργείται μια ατμόσφαιρα εορταστική κατα την περιοδον αυτή.

Η παρέλαση του Σαββατόβραδου της Αποκριάς (πάντα άνευ αρμάτων) και η της Κυριακής αποτελούσαν,όντως,  το κορύφωμα μιάς περιόδου κατα την οποία οι πατρινΙοι είχαν συμμετάσχει σε πλειάδα εκδηλώσεων, που τους είχε δώσει ευχαρίστηση και που γι’ αυτο τον λίγο την περιέμεναν. Ήταν, δηλαδή, «η εορτη των Πατρινών»  σαν να λεμε.

Βεβαια, σήμερα, αυτή αποτελεί τουλαχιςτον μία παλαιά, άν όχι απαρχαιωμένη εικόνα του Πατρινού Καρναβαλιού και οπωσδήποτε, μιαν εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στην σημερινή πραγματικότητα.

Στην πραγματικότητα αυτή, ο εντοπισμος του ποιοτικού, του κομψού στοιχείου χρειάζεται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μικροσκόπιο. Το σημερινό Καρναβάλι, το φετινό το οποίο βρίσκεται στο τελος της κυοφόρησής του, δεν έχει γνώμονα την ευχαρίστηση με έναν τρόπο όπου να δίδει ευφορία στους Πατρινούς, μα γνώμονα κύριο και μοναδικό (μετ’ ελαχίστων εξαιρέσεων που, φυσικά, υπάρχουν, όπως κάποιοι λίγοι χοροί απο τους πολλούς που πραγματοποιούνται) εχει το κέρδος. Αυτο, δεδομένου οτι το βιωτικό μας επίπεδο δεν ειναι σαν της Ζυρίχης, επιφέρει αυτομάτως την ποιοτική φθορά.

Οταν το Καρναβάλι (και ο τι άλλο) έχει έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα, μια προσωπικότητα (οποία και αν ειναι αυτή), δημιουργεί έναν κύκλο συμμετεχόντων, που σέβονται και συμβάλλουν στην διατήρηση του χαρακτήρα αυτού και, ταυτόχρονα, ένα πλήθος ατόμων που δεν «χωράει» μεςα σε αυτο.

Η αλλοίωση λοιπόν, άμα δεν πρόκειται για αφανισμό, του χαρακτήρα που είχε το Καρναβάλι της Πάτρας, μετατρέπει τον καθένα σε καλοδεχούμενο μέλος, αρκεί να συμβάλλει στο κέρδος. Αποτέλεσμα αυτού· οι αποκριατικοι  χοροί να θυμίζουν περισσότερο “Mykonos winter time”, ενώ στην παρέλαση της Κυριακής να μπορεις να διακρίνεις group των χιλιάδων ατόμων, των οποίων οι στολές προσβάλλουν κάθε αισθητική, κάθε αίσθηση του γούστου και αποτελούν τα μέγιστα την απόδειξη της ανυπαρξίας «χαρακτήρα», του μπάτε χίλιοι αλεσατε..

Και ίσως να πρόκειται για μια αρκετά κομψή κριτική. «Γούστα ειναι αυτά» θα σου πει στο κάτω-κάτω. Αλλα δεν μιλούμε για θέματα γούστου, οταν αναφερόμαστε στο Σαββατόβραδο δυό ημέρες πριν την Καθαρά Δευτέρα. Εκεί η κατάσταση εχει να κάνει με την αξιοπρέπεια της πόλης, η οποία πλήττεται απο την αξιοπρέπεια των καρναβαλιστών, που βρίσκεται στο ναδίρ. Οποιοσδήποτε ανόητος βγει έναν περίπατο την εν λόγω βραδιά, μπορεί άνετα να διαπιστώσει το τι συμβαίνει και , με την ίδια άνεση μπορεί να αισθανθεί φόβο. Αυτός ο φόβος μπορεί να συνοδεύεται απο μια λύπη ή έστω οίκτο· πώς μπορεις να αισθανθείς όταν βρίσκεσαι σε μια πόλη η οποία είναι γεμάτη ανεξέλεγκτους μεθυσμένους που δεν έχουν καμια αίσθηση του εαυτού τους. Ατομα τα οποία «διασκεδάζουν», άτομα που «ξεδίνουν» και, τοτε υπ-εισέρχεται η σκέψη: μήπως αυτο χρειάζονται, μήπως βρήκαν εδω την ευκαιρία για μια εκτόνωση που τους ειναι απαραίτητη, αλλα πουθενά δεν μπορούν να την βρουν;

Έτσι λοιπόν, γινεται αντιληπτό οτι το Καρναβάλι μας υποδεικνύει κατι πολυ σημαντικό που ωφέλιμον ειναι να έχουμε υπ’ όψιν μας· την αλλαγή.

Άρα, το (Πατρινό) Καρναβάλι αποτελεί μέρος μιας πραγματικότητας. Άλλοι εστιάζουν σε αυτο, ως εορτη του Διονύσου, άλλοι ως carna vale, ως αρχή δηλαδή της Τεσσαρακοστης, άλλοι ως ευκαιρία διασκέδασης, άλλοι κάπως αλλιώς. Λίγο απ’ όλα εχει. Σημασιαν έχει να μην απομονώνουμε τα αρεστά ή μή  στοιχεία και να προσπαθούμε να το δούμε καθ’ ολοκληρίαν· έτσι δημιουργούμε μια εικόνα· την δικη μας οπτική.

                      

Βασίλειος Μηλιώνης

Φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης κ’  Ιστορίας στο Παντειο Πανεπιστήμιο.